پویاهه

پرنس

2011-07-23T23:14:00.000+04:30

این همان پا است.

ساق، پوست، قوزک، همان که در کارتن سیندرلا کفش بلوری پوشیده بود.

امشب به نیمه نمیرسد.
با موشها و خرگوشها گوشه اتاق هویج می خورم

گردن آویز

2011-07-18T23:59:00.001+04:30

آشفته حال و سودایی، اندوهگین و افسرده/ چادر به سر نپوشیده، رخ با حجاب نسپرده

پروای گیر و بندش نه، وز گزمگان گزندش نه/ فکر " بپوش و پنهان کن" خاطر از او نیازرده

چشمش دو دانه ی انگور از خوشه ها جدا مانده/ دست زمانه صد خم خون از این دو دانه افشرده

دیوانه، پاک دیوانه، با خلق خویش بیگانه/ گیرم برد جهان را آب، او خوابش از جهان برده

بی اختیار و بی مقصد، با باد رفته این خاشاک/ خاموش و مات و سرگردان، بی گور مانده این مرده

یک جفت اشک و نفرین را، سرباز مرده پوتین را/ آوی ز کرده بر گردن، بندش به هم گره خورده

گفتم که: " چیست این معنی؟" خندید و گفت: "فرزندم/ طفلک نشسته بر دوشم، پوتین برون نیاورده ..."

سیمین دانشور

این گروه خشن

2011-07-17T22:20:00.001+04:30

happy new year

2011-01-02T00:06:00.000+03:30

آقا جان! به سلامتی و میمنت این سال نکبتی 2010 هم تمام شد وبه قول مجریای خوش قریحه تلویزیون :"آغاز سال جدید میلادی رو به هموطنای عزیز مسیحیمون تبریک میگم". البته من نمی دانم واقعا شروع شدن یک سال جدید را باید تبریک گفت یا پایان یافتن سال قبلی. به نظرم منظور تبریک گوینده این است که" خُب امسال هم که زنده موندی و قِسِر در رفتی مبارک باشد!" به هر حال آرزو می کنم که سال، سالِ بهتری باشد برای همه.

فرصت کم است و باید جنبید آقا! این "مایاها" و "نوستراداموس" فرموده اند سال 2012 آخرش است. ایستگاه آخر. بالاخره، آخر دنیا میرسد و ما هنوز کامی نگرفته ایم از بهار! یک سال و خورده ای وقت دارید کامی بگیرید از بهار. پس کامی بگیریم از بهار

هوای تو

2010-07-27T19:48:00.003+04:30

اتاق را بغل می کنم
از هوای تو گذشته است.

توصیه

2010-07-25T12:10:00.001+04:30

همسابه عزیز!
از مالیدن محتویات بینی خود بر روی آیینه آسانسور خودداری فرمایید .

2010-07-21T07:20:00.000+04:30

دارم میرم سر کار،ینی الان کله سحره که من آن لاین شدم. این" وی پی ان" هم چیز غریب و خوبیست. خداوند جنبه استفاده از آن را به ما عنایت بفرماید

شراب

2010-07-20T07:16:00.000+04:30

صبح است ساقیا

...

2010-06-08T21:46:00.000+04:30

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

داش! بچه این محلی؟

پاریس 36

2010-05-29T23:39:00.004+04:30

عرض کنم خدمتتان که بنده بر خلاف این دوستان ِ مانوس با محصولات ِ فرهنگی، که بسیار گزیده و فیلتر شده سراغ درواقع پدیده های فرهنگی می روند، مثلن از کیشلوفسکی پایینتر را کارگردان حساب نمی کنند، هر وقت به عرضه کننده این محصولات مراجعه می کنم کاملن فله ای، چه فیلم و چه کتاب و به قول انوش مثل خرید سیب زمینی، یعنی از روی جلد و عکس، مبادرت به خرید اینگونه محصولات می کنم.

آن وقت است که اگر یک چیز خوب و دندانگیر گیر بیاد میانشان، میگذارمش به حساب کشف خودم و آقا یک حالی می دهد. هر چند عنقریب 70 درصد کالاهای ابتیاع شده دور ریختنی هستند و کم ارزش. اما می چسبد. تمرین خوبی هم هست که وقتی سراغ نوشته ها و نظرات اهل فن بروی ببینی معیارهای زیبایی شناسایت چقدر انطباق دارند با اینها.

حالا یکی از این کشف های اخیر بنده که از قوت و شهرتش بی خبر بودم و کماکان هم هستم این فیلم پاریس36 است. عجب فیلمی است. شدیدن توصیه می شود قربانت گردم.

NACL

2010-05-21T19:54:00.001+04:30

هر چه بگندد نمکش می زنند.
به اضافه خیار.

نقطه سر خط

2010-05-17T20:05:00.000+04:30

خیلی چیزها هست که در آن کارنامه من مورد قبول نیست. یکی هم همین وبلاگ نویسی. حَرجی نیست البته. بالاخره وبلاگ آدم باید به خود آدم بیاید. من هم دچار وقفه های گاه و بی گاه طولانی ام.

مدتی است با علی، رضا و انوش بچه های پنجشنبه را راه انداخته ایم دوباره. بازی اینجوریست که ما چهار نفر می نویسیمش و پنجشنبه هر هفته دوستان وبلاگ نویس میهمان هستند و بچه های پنجشنبه را می نویسند. این چند هفته که از عمر دوباره اش گذشته وبلاگ خوبی شده به نظرم. همین شد وسوسه ام کرد بیایم اینجا و این وقفه آخری را کوتاهتر کنم.

. . .

2010-02-05T21:01:00.004+03:30

فیلم فوق العاده the Verdict اثر سیدنی لومت با بازی " نیومن " از ان فیلمهاست که فراموش نخواهی کرد. هرچند ساخت 1982 باشد ، 28 سال پیش. پس از مدتها لذت فیلم خوب دیدن . چسبید.

;)

2009-10-02T17:29:00.001+03:30

خب آقای دکتر من شروع کردم، ببینم چکار می کنی

kiss me

2009-09-04T01:29:00.001+04:30

کن فیکون

2009-07-08T22:11:00.000+04:30

ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

2009-05-12T23:07:00.002+04:30

. . . :
دیدی که خون ناحق پروانه شمع را چنمدان انمان نداد که شب را سحر کند.

انقدر درگیر خودم هستم که از همه چیز فارغ شدم. فراغت از همه چیز

رکب

2009-05-09T22:40:00.000+04:30

چرا من انقدر ساده و احمق و خوش بین میشم گاهی؟
کسی نمیدونه؟
شما چطور آقای مهندس؟

چشمها - موها

2009-03-18T09:37:00.001+03:30

. . . چه بیهوده لغات شاعر را سیاه می کنند

تراژدی با دوربین چشمی

2009-03-12T14:42:00.003+03:30

داستان اینقدرها هم پیچیده نیست. یک آدم پدر سوخته . یک آدم ساده.
یک آدم بیشرفِ بی پدرِ بی همه چیز.
یه آدم خر.
همه داستان همین بود. اما چه تراژدی بشود !
پ.ن: وبلاگ من شده گه گدار نامه، با این وجود هنوز دوستش میدارم
* زیر لوگوم یه چیزی نوشتم که جدیده.
* روزهای اسباب کشی و دل کندن
* . . . برای روز انتقام
* مهندس عزیز هر چیز یک تاوانی دارد . در جریانی ؟
*قالبم جدید است

بیچارگان

2008-06-16T18:41:00.000+04:30

هر کدام از ما دو تا دست داشتیم و اکثرن دو پا و دو گوش و دو چشم. از همان ابتدا ما به دو گروه تقسیم شدیم . من در گروه مردان بودم. تو در گروه زنان
هنوز که هنوز است من در گروه مردان هستم و تو در گروه زنان اما حالا من نه آن دستها را دارم نه تو آن چشمها را .

همه از خاکیم

2008-04-30T22:10:00.002+04:30

اگر از حال و احوال اینجا جویا باشید عرضی نیست غیر از آنکه خاک از سر و کولمان بالا می رود.
پ.ن:ظاهرن کلیه ادارات و مراکز دولتی و مدارس و دانشگاهها و غیره فردا به علت وجود آلودگی و گرد و خاک خفنی که توی شهر (اهواز) وجود دارد ،جمیعن ، تعطیل اعلام شدند . برو حالشو ببر

ناگهان چه زود دیر می شود

2008-01-31T12:51:00.000+03:30

به هر حال این هم تجربه نویی است . شبها و روزها می گذرند و هر ثانیه ای را که می گذرد ادراک می کنی که گذشته است . احساس می کنی که چیزی از فضای دورت کم شده و گم شده و تنهاترت گذاشته
فکر کن توی ساحل آتشی روشن است و لابد شب مهتاب هم بوده است. لابد خیلی ها دور آتش نشسته اند . آواز هم می خوانند .پشت پنحره اما نه آتش است نه مهتاب نه آوازهای عاشقانه . دارد صبح می شود و باز پشت پنجره مانده ای

باز بازی

2008-01-23T21:05:00.000+03:30

دیگه هیچ وقت فراموش نکن ، تو بازیگری هستی که باید خوب بازی کنی. پس فقط بازی کن ! وقتی که لو بری همه چیز تمام شده و باید دست هات را ببری بالا. بگذار همه سر کار باشند و نمایش را تا آخر ببینند
پ ن : اگر این حس لعنتی امشب دست از سر من برداره . جنون آوره

روزهای گذشتنی

2008-01-22T21:19:00.000+03:30

این روزها هر چه که به شب نزدیک تر می شویم بیشتر یادم می افتد که چقدر وقت تنگ است ، چقدر مجال کم است و همه اش ، همه چیز دارد می گذرد. این روزها که شب می شود ، خدا خدا می کنم فردا دیرتر بیاید، بگذارد بیشتر بخوابیم و رویا ببینیم و خیال ببافیم. صبح که بشود فرصت برای رویا تمام شده. قندیلها آب شده اند و حتما باید فکری کرد ./

توتوله

2008-01-19T19:58:00.000+03:30

اتل متل توتوله

...

2007-12-26T13:07:00.000+03:30

حالا به خاطر تمام آن فکرهایی که کردی و من نکردم، تو آنجا نشسته ای و من اینجا

عریضه خالی نیست

2007-12-25T18:18:00.000+03:30

ای که پنجاه رفت و در خوابی مگر این چند روزه دریابی
فرا رسیدن زمستان را به تمام خرسها شب بخیر عرض می کنم

شهر

2007-10-17T00:27:00.000+03:30

آسفالت پابرهنه می دود

و توپی که کودکی مرا برد زیر کدام تایر ماشین؟

پنچر

برگشتم از هزار فرسنگ زیر کارون

گرفته ا یم تا

هزار کیلو هرتز روی ماهواره بندری آغاسی

شرجی از سر و کول نخل بالا میرود

و له له های آخر آفتاب

پایم نمی سوزد .

میسوزد

Blind chance

2007-10-15T14:39:00.000+03:30

بالاخره این هم یک جور خوش شانسی است. آقای کیشلوفسکی وقتی من یک ساله یا کوچکتر بودم بیاید و فیلم blind chance را بسازد و حالا که من خرس گنده شدم و بیست و هفت سالم است ببینمش . زمانی که بیش از همیشه داستان فیلم را می توانم درک کنم و حتمن با منطق فیلمش همذات پنداری.
Blind chance فیلمی است در مورد سرنوشت، که در خلال روایت فلسفیش به شانس یا تقدیر، نگاهی به اوضاع سیاسی و اجتماعی لهستان آن روزها دارد، سیطره حزب کمونیست لهستان، فعالیت گروه های مذهبی دانشجویی زیرزمینی و بسیاری دیگر از مسایل مربوط به لهستان دهه نود در فیلم هست که با نگاهی نسبتن انتقادی داستان فیلم و منطق فیلم را جلو می برد .
ویتک، قهرمان داستان، پس از اتفاقهایی که برایش می افتد تصمیم به ترک محل زندگیش می گیرد . در راه اهن دنبال قطاری که به ورشو می رود می دود و از اینجاست که سه گانه فیلم شکل می گیرد . در قسمت اول فیلم ویتک به قطار می رسد ، به ورشو می رود ، به حزب می پیوندد و در حزب پیشرفت می کند. در قسمت دوم فیلم، به قطار نمی رسد با مامور پلیس گلاویز می شود و به زندان می افتد و در راهی صد در صد مخالف با قسمت اول قرار می گیرد و در قسمت سوم باز هم به قطار نمی رسد ، در راه آهن دوست دخترش را می بیند. باز می گردد و درس می خواند و سرنوشت دیگری پیدا می کند . در واقع در هر بار به دنبال قطار دویدن قهرمان با یک اتفاقی که افتادن یا نیفتادنش خیلی ساده و بعید به نظر می رسد . سرنوشت به گونه ای کاملن متفاوت با چیزی که می توانست اتفاق بیفند رقم می خورد و حقیر و کوچک بودن انسان را در انتخاب ِحتی چیزی که به آن معتقد است را به تصویر میکشد به این صورت که هم اکنون اگر من مثلن یک آدم با عقاید مذهبی یا ضد مذهبی ، انسانی یا فاشیستی هستم همه اش می توانسته به واسطه یک اتفاق کوچک، متفاوت از چیزی که امروز هست باشد .
پی نوشت: باز هم مثل همیشه فیلم را دوست نازنینم انوش بهم داده است که هم تغیر خانه داده هم خانه تکانی
پی نوشت: اصن در مورد فیلمی که بیست و شش سال پیش ساخته شده و خیلیها دیدنش ، اینجوری نوشتن مسخره نیست؟ من که تازه دیدمش و کلی ذوق کردم.

یک اتفاق نیفتاده

2007-10-01T18:43:00.000+03:30

نویسنده بیدار شد. حتماً مدت زیادی بوده که خواب بوده. من عاشق شوریدگی های یک مرتبه ای هستم. آدم احساس می کند خون با حجم صد برابر همیشه، توی سرش در رفت و آمد است. نویسنده سریع لباس پوشید. لابد علیرغم همیشه احساس پیری نکرده که انقدر فرز لباس پوشیده. لابد خیال کرده باید به خیابان بزند. آن هم اصلی ترین خیابان شهر. اکثر شوریده هایِ یکهویی، اینجوری هستند. لابد خیال کرده چیزی آنجا منتظرش است که حتماً باید ببیند و ادراکش کند. شاید هم خودش خیلی حالیش نبوده چه چیزی.
اصلی ترین خیابان شهر همیشه شلوغ است. می شود محو مردم شد. محو رفت و آمد و تقلا و جنب و جوش. محو روابط و داد و ستد و کلنجار و البته خیلی چیزهای دیگر. کافیست از کنار دختران جوان بگذری، نفسِ عمیقی بکشی و بویی شبیه بوی باران را برای چند ثانیه هم که شده در بینی و سینه خود حبس کنی. آنوقت است که نویسنده احساس می کند باید اتفاقی افتاده باشد یعنی می فهمد، اتفاقی افتاده و لابد دیگر احساس بازنشستگی نمیکند. حتماً خانه که بیاید خودکارش را برخواهد داشت یا پشت کامپیوترش ، اگر داشته باشد، خواهد نشست یا خاطره خیابان را نگاه خواهد داشت برای فصلی از فصلهای داستانش که اتفاق مهمی قرار است بیفتد در آن.
پی نوشت : امروز روز عجیب و غریب و البته مزخرفی بود
اسم این پست اتفاقاً اسم وبلاگ دوست نازنینم حسین خان مفید هم هست

چهار فصل

2007-09-24T22:49:00.000+03:30

آرشه ویلون از این گوش وارد میشود از گوش دیگر خارج . یکی از آهنگ های ویوالدی . مگسها کمی با هم عشق بازی می کنند و ما از من منتج می شویم و ما از من منتج می شویم و ما از من منتج می شویم . هیچ چیز مشکوکی وجود ندارد مگر گاهی وز وز مگسی یا صدای کشیده شدن آرشه
پی نوشت : دو تا تصمیم مهم گرفتم اول اینکه آدم شوم دوم اینکه همینجور به این زندگی سگی ادامه دهم.

سپیده

2007-09-16T13:07:00.001+03:30

همیشه اینجوری نیست ، اینجوری هم نمی ماند حالا بماند که پایان شب سیه سپید است

ناظری ، دنیرو و کرمانی

2007-09-06T02:08:00.000+03:30

اول اینکه شنیدم شهرام ناظری در کنسرت اخیرش در آمریکا کلی غوغا کرده و نشریات امریکایی خیلی از صدا و اجرای ناظری تعریف کرده اند و صدای او را با پاواروتی خواننده اپرای معروف و بزرگ جهان مقایسه کرده اند . خب خیلی جای افتخار دارد اما به یاد بیاورید آن آهنگی که خانم سلن داین با آقای پاورتی مشترکاً اجرا کردند ( کسی یادش هست اسم آهنگ چی بود؟ ) بیچاره آقای ناظری که هیچ وقت این شانس را پیدا نخواهد کرد که در ایران اسلامی با یک خواننده زن اجرایی داشته باشد .
رابرت دنیرو در فیلم کیارستمی بازی خواهد کرد . این خبری است که خبرگزاری های داخلی آنرا مخابره کرده اند اما با قید" احتمالاً " اگر این خبر صحت داشته باشد دنیرو نقش مقابل " ژولیت بینوش " را در فیلم "کپی برابر اصل" بازی خواهد کرد و خانم هدیه تهرانی نیز به عنوان دستیار کارگردان یا برنامه ریز فیلم نقشی را به عهده خواهد داشت . نکته ای که برایم جالب است این که سینمای دنیرو و غالب نقش آفرینیهایی که داشته است با دنیای سینمایی کیارستمی خیلی متفاوت است حالا ژولیت بینوش اقلن با مرحوم کیشلوفسکی فیلم آبی را کار کرده است که مربوط به سینمای روشنفکری است . . نتیجه کار هر چه باشد خیلی باید جالب از کار در بیاید .
جدیدترین کتاب هوشنگ مرادی کرمانی " پلو خروش " مجموع داستانهای کوتاهی است که با انچه تا کنون از او خوانده ایم یا لااقل من خوانده ام تفاوت زیادی دارد . کتاب قبلی نویسنده شما که غریبه نیستید به نظرم کتاب گرم و صمیمی تری بود اما این کتاب هم، خواندنش می چسبد . به تعبیر من، داستانها تا حدودی مینیمال و شاید بعضی ها تا حدودی فانتزی هستند . نمی دانم بخوانید و نظر بدهید

گلگشت

2007-08-27T09:38:00.000+03:30

دوست نازنینی دارم به اسم مهدی مرادی . گاهی لطفی می کند و برایم کامند می گذارد . دوستی ما بر می گردد به دوران دانشگاه و فعالیت های اجتماعی - فرهنگی و البته سیاسی دانشجویی . روزگاری که همه اش تاریخی است و به یاد ماندنی . هر وقت که چند نفری از آن دوستان به پست هم می خوریم . مرور خاطرات صد هزار مرتبه تعریف شده شروع می شود و باز تعریف می شود و باز می خندیم و باز ناراحت می شویم و باز دعوایمان می گیرد و
حالا قرار شده ما با این آقا مهدی عزیزمان سه شنبه شب حرکت کنیم برویم به لردگان که البته دقیقا ً نمی دانم کجاست و البته شنیده ام که جای زیبایست . سه شنبه شب رفتنی هستیم و جمعه شب آمدنی . راستش اولین مسافرت من است به طبیعت ، که قرار است شب ها را در چادر بگذرانیم و روزها را به گلگشت و تفریح . تا حالا هر چه مسافرت بوده شهری بوده . دشت و دمن هم اگر بوده پیک نیکی بوده ، صبح رفته ایم و عصر آمده ایم . به هر حال جای همه دوستان خالی خواهد بود به ما که قرار است اساسی خوش بگذرد

سرم را سرسری متراش

2007-08-26T02:18:00.000+03:30

همشهری جوان از آن مجله هایی است که سعی می کند غیر سیاسی باشد و موفق هم بوده هر چند که احساس شخصی من در لایه های زیرین این نشریه گرایش به راست را تشخیص میدهد . بگذریم . همه این اطلاعلات را با توجه به چند شماره ای می گویم که توی آرایشگاه ورق زدم .می بینی مه من چقدر تیز هستم تیز .
عکسی توی شماره قبل این مجله چاپ شده که احتمالاً عکس مهمی است و البته معروف، چون مربوط به کودتای 28 مرداد است . اگر مهدی محسنی بودم حتماً یک عکس ( با موبایل) از عکس مذکور می گرفتم توی نگاتیو می گذاشتم تا خوانندگان جان از دیدن آن بهره مند شوند .
کودتاچیان در حال تراشیدن سر یکی از طرفداران مصدق هستند . مصدقیِ بیچاره با دستها و صورت کش آمده سرش پایین است و خشم فروخورده از برجستگی پیشانی اش مشخص و نمایان است . کودتاچی با موهای وازلین زده و براق و کت و شلواری مرتب و لبخند نه آنچنان مذبوحانه ا ی که انتظارش را داریم در کنتراسِ معناییِ کامل با مصدقیِ نگون بخت است . حتی رنگ کتهایشان هم، با هم کنتراس دارد. مصدقی روشن ، کودتاچی تیره . بالای سر مصدقی که در حال کچل شدن اجباری است، جناب شعبان بی مخ ایستاده و با اخم های گره کرده مشغول نگاه کردن به کتاب یا دفتری است که در دست دارد .
پی نوشت نسبتاً بی مورد : چند وقت پیش یکی از این کانالهای ماهواره ای مراسمی از جشن تولد نمیدانم چند سالگی آقای شعبان بی مخ پخش کرد که کلی از رجال مردمی و با مرام خارج از کشور نشین در این مراسم حضور داشتند ، مِن جمله آقای تورج نگهبانِ شاعر و تراته سرا که حضورش در آن مجلس برای من خیلی تعجب برانگیز و البته تاسف برانگیز بود حالا چرا تاسف برانگیز ؟ عجب آدم بی جنبه ای هستم من . در ضمن تورج نگهبان همان شاعری است که شعر " ای ایران ایران " محمد نوری را سروده که هر انتخابات از سیمای جمهوری اسلامی پخش می شود . چه جالب !

شبی که . . .

2007-08-25T11:22:00.000+03:30

خیلی ها شب زنده داری را بیشتر از خوابیدن در شب دوست دارند. دوست دارند شبها بیدار باشند و به قول خودشان از خلوت و سکوت شب بهره ببرند . به امتحانش می ارزد یک شب مثلاً ساعت یک شب به بعد رادیو را روی یکی از موجهای رادیوی جمهوری اسلامی تنظیم کنید و بشنوید که شب زنده داران ایرانی چگونه قربان صدقه شب می روند و با شب خوشند .

از من که بپرسی ، من شبها تعطیلم ، هرچند روزها هم خیلی این گشوده و پذیرا نیستم ، اما از آن ها هم نیستم که شبها بتوانم درس بخوانم و چیزی یاد بگیرم و فعالیت مثبتی انجام دهم . خیلی هنر کنم تا ساعت دو و نیم بیدار بمانم که مثلاً فیلمی که دارم نگاه میکنم تمام شود . اما همین که یک نفری پیدا شود که بنشینیم با هم و چرت و پرت بگوییم و گل واژه بازی درآوریم تا فرداهایش حاضرم بیدار بمانم و بخندیم .

حالا این آسمان و ریسمان بافتن و شب شب کردنها را گفتم که چی ؟ فردا دوست نازنینی ، رضا طبا ، به خدمت سربازی اعزام میشود. بیست ماه پیش درست در همین شبی من هم فردایش راهی سفر بودم که بروم یزد و به پادگان آموزشی . حالا فردا سربازی من تمام خواهد شد و سربازی رضا شروع. شب پر آشوب و استرسی است احتمالاً ، هم برای خودش و هم برای خانواده اش . بعضی شب ها ماندنی میشوند ، شبهایی که از بیقراری و ندانستن چه پیش خواهد آمدنها خوابت نمیبرد . آموزشی که بودم بچه ها به جایم گاه گاهی توی وبلاگ نوشتند یادش به خیر .(+.+)

پی نوشت : این متن که منتشر شود، رضا رفته است د. روز است که بلاگر باز نمیشود و نوشته ام به تاخیر افتاده . آرزو میکنم دو ماه آموزشیش دو روز بیشتر طول نکشد

قر قر نامه

2007-07-10T17:33:00.000+03:30

آب قطعه - هوا گرمه - ماشین خرابه - بنزین گرونه - یار نامهربونه
وای وای وای

اینجوری میگذرد

2007-07-05T19:13:00.000+03:30

...
گاهی خیابانها - گاهی پاساژها - گاهی نیمکت فضای سبز خیابان الهام

اکسیژن!

2007-07-02T10:35:00.000+03:30

هر جا میری فیلتره لا مصب .

. . .

2007-06-25T00:28:00.000+03:30

هیج ابهامی وجود ندارد که قسمت قابل توجهی از فعالیت های مغزیم ، اگر که چیزی مانده باشدش هنوز، نوستالوژیهای شیرین و دلگیری هستند که می وزند گاه گاه و گاهی کمی تندتر . آهنگ دامبل و دیمبویی از گوگوش ، شعری از حافظ موسوی ، خیابان سیلو ، شل سیلوراشتاین ، سپیده شمالو و

ذهن کور

2007-06-23T22:43:00.001+03:30

از خیلی وقت پیش ها تا الان کابوسی است که هیچ وقت رهایم نکرده است ، یک شمشیر توی ذهن من است . بیشتر وقت ها که چشمم را می بندم ظاهر می شود ، از جنس نور است و رنگی ، آبی ، قهوه ای و بیشتر قهوه ای . نکته جالبش اینچاست که این شمشیر که شبیه اثر فلش عکس روی چشم است ، هیچ وقت راست نیست . نوکش انحنا برمی دارد و شکم می دهد و می پیچد . عین این شکل های توی فیم های فراماسونری توی هم می پیچد . اقلا ً بیست سال است می خواهم این شمشیر را صاف ببینم ، نمی شود تا به سراغ شمشیر می روم که تجسمش کنم می پیچد و صاف نمیماند.

چند وفتی هم هست که که به عکس روی دیوار اتاقم ، که خیلی دوستش دارم ، فکر می کنم اما هر کار می کنم چیزی از آن عکس را در ذهنم مجسم کنم به غیر از رنگ های مبهم تابلو که توی قابش جای گرفته اند توی ذهنم نمی نشینند

خاطرت منتشر نشده یک مرغ پخته

2007-06-17T01:35:00.000+03:30

قدقد قدقد قدقدا قدقد قدقد قدقده

مای هاوس

2007-06-14T23:44:00.000+03:30

من مست و تو دیوانه
تو رو نمی دونم ولی من خونمونم

. . .

2007-06-14T00:29:00.000+03:30

خاطرت رز داوسن:
آنک بر دماغه ی کشتی ایستاد
دستم را گرفت
موج توفنده به سمت ما می آمد
من را چسباند به خودش
گفت نترس
من نترسیدم
دست نوشته کوچکی از دوست عزیز و قدیمی، حسین مفید، که امروز پیدایش کردم در انبوه کاغذهایم.

هر روز به تو خیانت میکنم

2007-06-13T06:35:00.000+03:30

وگرنه نه مرا رمق ماندن ماندست نه تو را پای کشیده شدن دنبال من . مانده ایم و فرسوده ایم و فرسوده ایم. نه که کسی بد شده باشد نه . زمانه ، زمانه بدیست . آدم جلوی خودش هم کم می اورد ، خسته می شود به قول شماها بی وفا میشود .بی معرفت می شود . اصلا مگر می شود بی وفا نشد . مگر می شود کنار این چیزها بود و این چیزها را ندید . اصلا مگر می شود این چیزها را نچشید .
خوابم می آید . سالهاست که همه اش خوابم می آید . بگیرم بخوابم تا هر وقت که شد . هر وقت که شد پا شوم تا هر وقت که شد . من آدم هر" وقت که شدی" هستم دوست دارم هر وقت که شد سر فرصت کاری را که می خواهم انجام بدهم یا انجام ندهم .
من باید بروم . نه به کوه می روم نه به جنگل و دشت و صحرا و نه سیر سلوک عارفانه . میروم گوشه ای بنشینم و خیالم را ببافم و بروم به رویا .
خیلی وقت است که همسفر رویاهای من نیستی. نمی آیی . نیا ! من هم هر به تو روز خیانت می کنم . دیروز خودم را از گیسوان زنی آویزان کرده بودم مثل آونگ می تابیدم وقتی نسیمی می وزید . خوب بود. تو هم خوبی . نه ! اینکه بد باشی . نه! زمانه، زمانه بدیست

نکته

2007-06-11T00:59:00.000+03:30

تو به سبک خودت گاز می گیری ، سگ به سبک خودش

گاهی خیابان

2007-06-10T00:40:00.001+03:30

در اتوبوس که باز شود ، یا از تاکسی که پیاده شوی رها شده ای در جمعیتی که دارند می روند . قاطی جمعیت شده ای ، یک نفر از یک مشت عابر پیاده در حال گذر . یک مشت ؟ نه ! خیلی بیشتر. یک خروار. یک خروار هم نه . خیلی بیشتر . چه واحدی باید بگویم برای شمارششان.
خیابان شلوغ است. مثل همه بعد از ظهرهای این خیابان. برای ثانیه ای هم که بایستم چند نفر پشتم مکث می کنند تا کنارم راه باز شود و از آنجا بگذارند . اینجا هر وقت راه بروی حواست باید به سرعت راه رفتن جلویی و پشتیت باشد ، اگر بخواهی تندتر از بقیه بروی باید زیگزاگ از کنار عابران ردشوی که مسیر راه رفتنت دست کم دو برابر می شود . هم تندتر رفته ای ، هم بیشتر. بیشتر خسته شده ای . عجله نکن این جور جاها حسنش به این است که حداکثر با سرعت جلوییت راه بروی.
با علاقه ویترین ها را نگاه بکنم . از کنار بلالی و سمبوسه ای و تیترهای روزنامه ها آرام و با تامل بگذرم . یک سی دی قاچاق از سینمای ملیِ بساط پهن شدهء سر چهار راه بخرم . همراه جمعیت در اتوبوس که باز شد سوار بشوم و خودم را به خلوت گاهی برسانم .

مای فیوریت

2007-06-09T00:58:00.000+03:30

دقیقا همان لحظه که تخم مرغ با لبه ی ماهی تابه برخورد می کنه . من عاشق اون صدام

ضمیمه پنجشنبه های شرق

2007-06-08T02:15:00.000+03:30

انگار ضمیمه پنجشنبه های شرق در اینترنت منتشر نمی شود متاسفانه . خب می خواستم بگویم دیدن و خواندنش را از دست ندهید اما حتما تا حالا روزنامه فروشی ها تعطیل هستند و تشویق و تمجید راه به جایی نمبرد . به هر حال اگر شرق امروز را تهیه کردید با کافی شاپ شرق حال مبسوطی خواهید کرد

جایی نزدیک خدا

2007-06-07T01:21:00.000+03:30

فرض کن تمام پله های تمام ساختمان های دنیا به یک نقطه ختم شوند . آن وقت دختران زیبا از خانه هاشان روی پله ها بروند و هر که زیباتر باشد بالاتر.با چشمان آبیش روی نقطه تلاقی ایستاده و گیسوانش رها تا روی زمین می رسد . آن پایین ها هستی نزدیک شبه قاره هند

فرضیه

2007-06-05T23:21:00.000+03:30

اگر بگویند آخرین تلفنت را بزن به چع کسی زنگ میزنی ؟

خلوت گزیده

2007-06-04T19:11:00.000+03:30

می خواهم وقتی توی خیابان راه می روم آرام و بی صدا از کنار دیوارهای بلند و مطمئن بگذرم و سرم را بلند نکنم و بگذرم تا به مقصد برسم . خانه که باشم بروم گوشه ای آرام بنشینم . انگار که کسی نیستم در آن فضا . انگار که کسی نیست . بنشینم و چه میدانم ، چیزی بخوانم یا کاری بکنم که نه صدایی داشته باشد نه احتیاج داشته باشد با کسی حرف بزنم و کسی با من حرفی .
اصلا دوست دارم چند وقتی نباشم . یا کمرنگ باشم . دیده نشوم . شنیده نشوم . باید به خودم یادآوری کنم آدم عاقل بارها بارها از یک سوراخ گزیده نمی شود . آدم عاقل ! باید به خودم یادآوری کنم . . . فریاد بلبل از خامیست . بگذریم

اضافی

2007-06-02T00:18:00.000+03:30

ما از اولش سه نفر بودیم
یکی من ، دو تا تو

بله آقا من یک تروریست هستم

2007-05-30T01:20:00.000+03:30

هرشب قبل از خواب چند نفری هستند که می کُشم و بعد می خوابم . پشت دیوار بالکن قایم می شوم ، با اسلحه دوربین دار ، از همان هایی که توی بازی آِ جی آی هست ، وسط پیشانی را نشانه گیری می کنم و بنگ .

«ع» آدم کلفتی است ، آنجا که ما هستیم همه کاره و پشت پرده همه کارهاست. میداند که مراممان با هم فرق می کند او از آنطرف است و من از این طرف . عده ای نوچه و بوقچه دارد که چو بیندازند که با خانم «الف» رابطه دارم و بعد خودش ترتیبم را بدهد . ترتیبم را می دهد .

حالا «ع» هر شب توسط من کشته می شود یا شکنجه . چند وقت پیش توی اتاق تاریکی نشسته بودیم صورت او روشن بود و من در سیاهی نشسته بودم او حرف می زد و من سئوال می کردم صورتش پر خون بود از بس تو گوشی و مشت خورده بود.

«آقای دبیر تشکیلات » سر میز نشسته . خیلی ها فهمیده اند که با خیلی ها سر و سری پیدا کرده مراوداتش مشکوک شده است . چند روز قبلش با هم دعوایمان شده و برای هم خط و نشان بسیار کشیده ایم . تلاشها و تدبیرهای من توی جلسه چاره ای نمی کند . دوستان عزیز خیانت می کنند و «آقای دبیر تشکیلات » مرا از تشکیلات بیرون می اندازد ، هر شب یکیشان را می کشم یا «آقای دبیر تشکیلات » یا یکی از دوستان عزیز را .

سیزده چهارده ساله هستم . جثه کوچکی دارم . جلوی دکان نانوایی ایستاده ام نوبت من است تا نان ها را جمع کنم و بر دارم. مرد دو متریِ پشت سریم همه اش غر می زند که زود باش و دیر و شد و چقدر تو شلی و سست و یی حال و چه چه . پشت سری هایش هم حرف هایش را تکرار می کنند ، همه غر می زنند .احساس بدی دارم . از نانوایی متنفرم . متنفر می شوم. دلم به هم می پیجد . تنم داغ می شود دوست دارم سرش فریاد بزنم. دوست دارم فحشش بدهم . نمی توانم زورم بهش نمیرسد . شب ها او را نمی کشم . می زنم. جلوی صف نانوایی عین بروس لی و جکی جان می زنمش . آنقدر می زنمش تا روی زمین می افند و دندان هایش از توی دهانش بیرون بریزد . همه پشت سریهایش با زبان دندانهایشان را لمس می کنند

. . .

2007-05-20T00:30:00.000+03:30

روزهای مرخصی خوبند . به خصوص که کسی نفهمد

خسته دل

2007-05-18T23:28:00.001+03:30

در اندرون تو خسته دل ندانم چیست که جرمون داده

خویشتن

2007-05-18T00:08:00.000+03:30

دوباره برگشتم اینجا . همان پویاهه خودمان همان پویاهه خودم. بعد از یک سالی که اینجا بودم و دوستش نداشتم و بعد از این سه ، چهار ماه غیبت و بی خبری، البته باید خیلی ممنون باشم از همه دوستانی که محبت کردند و اظهار نگرانی و همدردی ، و البته ممنونم . خب الان که خدمتتان هستم خوبم ، همه چیز تقریبا خوب است و احتمالا خبری نیست جز تر شدن گاه گاه خیالی دور.از این به بعد دوباره خواهم بود اینجا و البته با خیالاتی دور و نزدیک

بچه های پنجشنبه با شما

2006-10-30T19:02:00.000+03:30

یک وبلاگ دلی چند نفره راه انداختیم با علی و رضا . بچه های پنجشنبه
<یاد دوباره آن روزها گرخاندمان. انگار هوای آن روزها دوباره پیچیده باشد توی ریه هامان و مستمان کند . انگار آن جوری شده بودیم که پنجشنبه ها بودیم و مدت ها بود که نبودیم دیگر، سرخوش و مشنگ. بچه های پنجشنبه شبیه پنجشنبه های نه چندان دور دبیرستان است قرار شد هر وقت حالمان پنجشنبه ای شد بنویسیمش . مینویسیمش من و علی و رضا>

گویا رمقی آمده

2006-07-23T23:12:00.000+03:30

این هم شاید از پر رویی من باشد . حرفی نزنیم بهتر است . آمده ام اینجا
www.puyahe.com

رمقی نیست ! نگو بمان

2006-04-09T00:44:00.000+03:30

انگار نقطه به آخر خط رسیده است . تراوشات ِ این مغز خشکیده روی این پنجره ی کوچک نمی گنجد . نمینشیند.
پویاهه دلزده ام کرده . دوستش دارم اما نمی کشدم . نمیکشمش.پست های قبلی را می خوانم و قبلی ترها. زجرم میدهد . یک جور سله ی زخم ، کندن است . میسوزاند و خوش خوشکم می شود . انگشت توی لانه ی زنبور رفته است .
می ماند تشکر از همه آنها که روزی آمدند اینجا و محبت کردند و محبت دارند . . .
خدا حافظ .

تابلو !

2006-03-30T17:55:00.000+03:30

بین این همه بوقلمون صفت فقط تو بق بق می کنی . تابلو !

باید ساخت

2006-03-27T22:58:00.000+03:30

به هر حال این هم از مواهب شهرستانی بودن است که همیشه ی خدا عقبتری .
جامعه شهرستانی در برخورد با پدیده ها به خصوص از نوع محصولات فرهنگیش دچار تاخیر است. نمی دانم اهواز ما که اینجوری است .
می دانی چقدر عذاب آور است ماهها انتظار مثلا فیلمی را بکشی تا اکران شود وقتی همه دارند در موردش صحبت می کنند ، نقد می کنند و حظ می برند.
" شما که غریبه نیستید " هوشنگ مرادی کرمانی را چند روز پیش تمام کردم. اولین کتاب سال 1375 . دردم تازه شد .
خواستم بنویسم چقدر لذت بردم از سادگی و زیباییش و کجاها نبردم ، اما 6-7 ماه پیش همه در موردش نوشتند و خواندند و حالا حتما دارند به چیز دیگری می پردازند که 7-8 ماه دیگر ما .

دستهایش

2006-03-26T14:32:00.000+03:30

دستها خودش بود . اصلا من تو را از روی دستهابت می شناسم
شک کردم باید خم می شدم تا ببینمت.
قصه ی شنگول و منگول را که خوانده ای ؟
دستها که خودش بود تو چطور؟

از ریختن شهادت از انگشت

2006-03-24T03:11:00.001+03:30

ویرانه از نگاه تو برمی خیزد
تا
انگشت تو برمی خیرد از جا

رلز می شوم
و به انگشت تو می پیچم،
وقتی اشاره به ویرانی دارد
انگست تو که با نگاه تو بر می خیزد
و در صدای خزنده صورت من را می پوشاند
.
ید الله رویایی

از ریختن شهادت از انگشت

2006-03-24T03:11:00.000+03:30

این روزها

2006-03-23T00:40:00.000+03:30

سومین تقویم اردشیر رستمی هم هز روی دیوار خط خورد

عین سگ خوابم میاد . خوابم نمی بره . احساس میکنم یکی یه سیخ دراز رو نگه داشته جلوی چشام،بین دو تا ابروهام. با سر و کله و موها و انگشتها کلنجار میرم. یارو سیخ رو ور نمی داره خوابم نمیبره

پیرهنه چه بت میاد جوره با رنگ گونه هات . . .

اخرین ماهی!دوام بیاور!

2006-03-20T21:55:00.000+03:30

یاد ندارم سالی به این سرعت گذشته باشد که سال 84
سال با مهمان بازی شروع شد و حضور عزیزی که بعد از سالها در جمع ما بود . شروع فوق العاده ای است . همه خوبند به همه خوش میگذرد. میگویم این سال ، سال ِ پر انرژی و پر تحرکیست . همین طور هم میشود .
کارهای فارغ التحصیلی که تمام میشود ، می روم کرمانشاه برای کار . کرمانشاه دنیای جدیدی است . شهر خوبیست دلم برایش تنگ شده است . روز شماری می کردم 25 روز بگذرد ، 5 روز بیایم مرخصی . به همین سادگی 6 ماه می گذرد.
بعدش دو ماه آموزشی سربازیست . شدم نیروی آموزشی پویا حشمتی با کد 12/114 . یزد را خوب نگشتم . شهر تمیزیست مردمش شدیدا مذهبی هستند . حمامهایش یادم می ماند و امیر چخماق و خلیفه علی رهبر . دو ماه اموزشی منحصر به فرد است همه با گریه از هم جذا میشوند . من گریه نمی کنم . من دیرم شده باید به هواپیما برسم سریع از بچه ها دل می کنم.
امروز که تمام شود 26 روز است که برگشته ام اهواز.
مراسم نوروز امسال در خانه امان مختصر است. برای سال تحویل آماده ام.از سه تا ماهی دو تایش مرده اند . سال 85 را دوام نیاوردند . ما دوام میاوریم ؟ کاش سال 85 سال خوبی باشد برای همه .

قد کشیدیم

2006-03-20T01:48:00.000+03:30

همه دستهایمان را بالا برده ایم. روی پنجه هم که می ایستم باز قدم نمی رسد. بچه ها چانه می زنن دکه کی از بقیه بلندتر است.من نبودم ، من چهارمی هم نبودم .
دورتر می ایستم . علی از همه بلندتر و قوی تر است ، اما محبوب ِ بچه ها رضاست . همه دوست دارند توی تیم او باشند از همه بهتر دریپل می زند . فوتبالش حرف ندارد.
دورتر می ایستم بین بچه ها سر ِ رتبه دوم و سوم دعواست اما همه قبول دارند که علی از همه بلندتر و قوی تر است.
امیر کله خر است . سر ِ کل کل همه کار میکند . می گفتند سوسک زنده را گاز زده . کسی آدم حسابش نمی کند . رتبه دوم را دارد تقریبا هم قد رضاست.
دعواها تمام شده یارکشی می کنند که فوتبال بازی کنند.من بازی نمی کنم ، اما روی تاکتیک بازی اظهار نظر میکنم. بچه ها حرفم را قبول دارند. معمولا روی حرف های من به تفاهم میرسند. با کوچه سوسن که بازی میکنیم یک مسابقه تمام عیار است .
چند وقتی هست که بازی نمی کنم.کسی پیغامی فرستاده که احساس میکنم بزرگ شدم . بزرگ شدن که به قد نیست . هست؟

یه جایی نزدیک سرانگشتای خیست

2006-03-19T01:00:00.000+03:30

تو سرم افتاده بود ، از صبحش . گفتم اینبار که ببینمش بهش میگم . همه چی رو . می گم چی گذشت . چی شد که اینجوری شد اونوقت شاید اون هم بگه چی شد . چرا اینجوری شد . می گفت ؟
نگفت . نگفتم
بزرگ شده بود . باهام که دست داد یاد سر انگشتایی افتادم که . . .

یهو میای بعد از چند ماه بی خبری و دربه دری. بعد از کلی این ور اون ور زدن و چرخیدن .یهویی و بی خبری. کجا بودی این مدت ؟ اصلا میدونی تو این همه مدت چه اتفاقایی افتاده . چند نفر مردن ؟ چند نفر زندن ؟ چند نفر و گرفتن چند نفر و ول کردن . چند تا سایت و فیلتر کردن ، مذاکرات هسته ای و بی هسته ای چی شد؟
نه ! اصلا تو می دونی ؟ تو اصلا میفهمی ؟ شیرینی دانمارکی چی شد سرنوشتش ؟ اصلا تو میدونی افسانه هالوکاست چی چی هست؟ ؟ ها؟
رفتی فقط به چپ چپ ، به راست راست یاد گرفتی اومدی ؟اومدی و تازه میگی سلام ! آح اون سلامت بخوره تو سرت !

تولدت مبارک آقای معمار !

راستی این اولین بار است که توی این قالب جدید مینویسم
نه دومین بار

ناز انگشتای بارون ِ تو باغم میکنه

Hello

2006-03-17T19:38:00.000+03:30

سلام

جناب سرهنگ جانباز 99 درصد

2006-03-05T05:50:00.000+03:30

بنویس پویاهه جان
شما از این سرباز فداکار اسلام بخواهید اگر ممکن است دو خط بنویسد
انجمن هواداران سربازان فراری

بازگشت آقای سرباز

2006-02-17T02:50:00.000+03:30

تا چند روز دیگر پایان دوره آموزشی پویاهه خواهد بود و به اهواز بر می گردد.مطمئنن همه دوستان و مخصوصا خانواده او خوشحال خواهند بود و به طبع آن من.آخ که دلم لک زده برای غرغر کردنهایش.نمی دانید چه حالی می دهد وقتی عصبانی می شود و در نقد یک موضوعی به سخن پراکنی می پردازد.

به هر حال پویاهه دارد به خانه باز می گردد و باز در این وبلاگ شاهد نوشته های خودش خواهید بود.
مهدی محسنی

و تو متولد شدی

2006-01-08T12:10:00.000+03:30

26 سال گذشت.امروز18 دی ماه 1384 بار دیگر انگار متولد شدی.خودت نیستی که ماچت کنیم.اما خاطرت فراوان در خاطرمان.نمی دانم سربازی به همان سختی هاست که فکرش را کرده بودی یا نه اما امروز باید برایت متفاوت تر هر روزش باشد.همین که حدس بزنی ما روز تولدت را فراموش نکرده ایم حس خوبی باید داشته باشد.
محسن وزیری

اين غيبتِ بي غياب پوياهه ...

2006-01-06T19:42:00.001+03:30

غيبت پوياهه توي دنياي اينترنتي، مترادف است يا حضورش توي پادگان. از طرفي، اين غيبت، با نوشته هاي كسي مثل وارتان يا خود من، قرار است به حضوري تمام و كمال تبديل شوند. هرچند نويسنده پوياهه نيست، اما مثلا بديل پوياهه است و با نگاهي استعاره گونه، خود پوياهه حضور دارد و دارد مي نويسد. پس مي توانيم بگوييم پوياهه ، غيبتي نا غايب دارد و در تيتر مطلب مي نويسيم: اين غيبت بي غياب پوياهه ...

....
ديگر بيش از اين نمي توانم زوربزنم و فلسفه ببافم. الان با نوشتن جملات بالا احساس دريدا بودن مي كنم. و خيلي هم حس شيريني ست.
همانطور كه وارتان هم گفت پوياهه الان يزد است. شهربادگيرها. به وصيت، ببخشيد سفارش پوياهه قرار است چراغ اينجا را روشن نگه داريم.

علي اعطا

اولین خاطره !

2005-12-24T19:50:00.000+03:30

پویاهه الان باید در راه یزد باشد.قرار شده است تا دوران آموزشی خدمت نظام وظیفه اش را بگذراند هر کدام از دوستان که توانست برایش مطلب بنویسند.یک نوع خاطره نویسی.این اولین مطلب خواهد بود.گرچه می دانم پویا نمی تواند بخواند اما همینکه می داند چند نفری هستند به بیادش خواهند نوشت حس خوبی خواهد داشت.
وارطان

از گذشته ها . . .

2005-11-09T18:50:00.000+03:30

سه اكتبر سومين سال شروع پوياهه بود كه يادم رفت :

دنبال يه جمله بي ربط مي گردم بنويسم اين اينجــــــآ
كسي نظري نداره ؟؟؟
اووووممممممم راستي من حالم خوبه

گاهي كه زجر مي كشي از اتفاقي كه افتاده .... افتاده افتاده ... بخند چون نميتونم گريه كنم

تاچند ساعت ديگه من و اين اتاق غرق ميشيم
ماهيا از پشت پنجره اتاق رو نگاه ميکنن . با اون چشاي احمقانشون
يعني اين اتاق تا صبح دووم مياره ؟؟؟

با این سه تا حرفی که روی کی بورد بقل هم هستند چقدر میشه کلمه ساخت " ل و آ و ب " :
لال - بال - ال - لا- بلا- بلال - بل - لول - لب ..
کلاس اول که بودیم ، وقتی یه حرف جدید رو یادمون می دادند چه قدر فکر می کردیم چه کلمه های جدیدی میشه باها شون نوشت .
" هـ " اول چسبان رو یادمون که دادند ، تو کـَتـَم نمی رفت « هشمتی » رو نباید اینطوری نوشت .
حتما اون موقع شناختم از دنیا ، خالی از "ح" ای بوده که عین همون " هـ اول چسبانه .
احتمالا اون موقع نمی دونستم خیلی چیزا هستن که وجودشون به هیچ دردی نمی خوره ، ولی هستن .

اگرفقط همین ده انگشـتِ دستهام بمانند برایم می گذارمشان برای ده چشمی که نمی توانند ببینند.

چای می چسبد
و خاطره ی گرمی از تو شبنم می نشیند روی فنجان
وقتی کارون روی ابرهای کنار پنجره جاری شده است

از لينك هايي كه داده ايم

2005-11-05T19:38:00.000+03:30

مهدي محسني شهرتش كمتر از جمهور است هر چند نويسنده جمهور باشد . ان زمانها كه تازه جمهور را در پرشين بلاگ راه انداخته بود نوشتم با توجه به شناختي كه از او دارم وبلاگ نوبس خوبي مي شود.
علي اعطا را دوست دارم . خودش و نوشته هايش . احساسش . قاطي كردنهايش
شايد خيلي موقع ها قاطي كرد نهايش توي نوشته هايش معلوم نباشد اما او چيزي شبيه خودش است كاش فرصت داشتم پست واق واقش ر دوباره بخوانم . او زودتر از من بلاگر شد بعد من پوياهه شدم
دلم براي حسين و ساناز و كافه نادري و قيطريه تنگ ميشود مرتب . حسين گلوله ي خلاقيت بود توي نشريه هم كار گرافيكي ميكرد . يادش بخير فرهاد را كرديم تيتر اول .
ساناز ، دختري در باد ، امروز خيلي زيباتر مي نويسد و بادي كه هميشه ما را خواهد برد در نوشته هايش هنوز مي وزد و ادم هي سردش ميشود و هي گرمش

نكته

2005-11-01T19:35:00.000+03:30

فقط يك نكته : در هنگام راه رفتن روي داربست، دقت بفرماييد سقوط نكنيد !

لوس بازي

2005-10-30T19:06:00.000+03:30

چه ميدونم ! نوشتنم نمياد . اما انگار بعد از اين همه وقت كه اومدم تو كافينت اگه يه چيزي ننويسم دلم تنگ ميشه .

هوا سرده . از اون سرد ها كه تا گردن خودت مي چپوني تو كاپشن .در حال حاضر هم بدجوري جيش دارم و خيلي سخت تر بهم ميگذره تو اين غربت

بعضي از دوستان لطف داشتن لينك دادن . ايشالا به زودي جبران مي كنم

بمب...

2005-10-19T20:27:00.000+03:30

حالا چه فرقي ميكنه؟من كه يادم نمياد كله يكنده شده ات چه ريختي بود . اون وقتا هم ريختي نداشتي عزيزم

كلاژ اين روزها

2005-10-15T19:33:00.000+03:30

مرا تو بي سببي نيستي بلا

الهه ي ناز آقاي معين توي اين كافي نت جديد التشخيص بد جوري رژه ميرود روي اعصاب و يك لحظه تير خشم معشوق به جان اين بنده خدا از شرشر انداختن متوقف نمي شود كه خفه مان نكند

هوا خنكتر شده . صبحها و شبها كاپشن مي چسبد . اين روزها توي كارگاه عملا علافم . اما از فردا دوباره گرفتاري شروع ميشود . نصابهاي پليت هاپر ميايند . شانسي كه آوردم سيلوي مواد را استارت زدند . سازه اي كه تمام روز و تمام شب بايد آرماتور ببندند و بتن بريزند. در روز اقلا 100 نفر در گير اين كارند و همه ي نگاه ها طرف اين سازه است و ما به خارج از فشار و نظارت ناظرها هر غلطي مي توانيم توي سنگ شكن بكنيم .

آخه من قربون اون هيكل خوشكلت برم اگه هر نيگا بخواد اينجوري آتيش بزنه پس تا حالا بايد تموم عالم و آدم سوخته باشه . . .

من از صداي گريه ي تو به غربت پاييز رسيدم . . . تو بميري

يه چشم نداشت . گفت جان مهندس ببين اگه برامون يه تشويقي نگيري ديگه كار نميكنيم . ببين چه جوري درستش كرديم . گفتم بايد تا ظهر تموم بشه .گفت اين تا غروب فرداهم تموم نميشه . گفتم تمومش كه كردين برين خونه ، كنترات . تا ظهر تمام شده بود . اون چشمش كه سالم بود برق ميزد . گفتم رشيدي اينجا هنوزم زده بيرون . اون چشمي كه سالم بود شاكي شد

روز عصاي سفيد مبارك

2005-10-09T19:11:00.000+03:30

انگار بايد از صفر شروع كنيم شايدم از يك شايدم از دو شايد از ده

به هر حال نميشه ماله سوسنه : نميشه نميشه نميشه اين دلم

*راضي نميشه

اين هم از لولوي مسدود

حالا به احترام تو بعد از دو سال باز روزي كنار ...شايدم سه شايد چهار

فكر ميكنم هر كي كامنت ميده منم پينگ ميشم . معذرت

كي... ؟

2005-10-06T19:44:00.000+03:30

من حالا چيزي شبيه خودم بودم . . . گرد و خاكي روي سرم نشسته بود

رفتن

2005-09-30T17:12:00.000+03:30

درد و نفرین بر سفر باد . . . یا حالا اون اسب بزرگ آهنی منتظره . . . یا پشت سر مسافر گریه شگون نداره . . . یا سفر کردم که از یادم بری . . . یا سفر یه روز دو روز سفر که هر صد سال نمیشه . . . یارفتی و بی تو دلم پر درده . . .
ما رفتیم و کسی از این چیزا برمون نخوند

انگار نگفته بودي ليلي من اشتباه شنيدم . . . ا

2005-09-21T20:21:00.000+04:30

نزديك 60 روز است كه آمده ام به اينجا . اما در اين مدت هيچ وقت دلم اينطور نگرفته بود مثل امروز .ا
نمي دانم نفس پاييز است كه دوباره به صورت مي خورد يا دلگير بودن كسي از من يا تنهايي و غم غربت .ا
توي سايت كه راه مي روي انقدر بايد جدي و محكم باشي كه همه فكر كنند حواست همه اش به انهاست ، كافيست توي خودت باشي ، يا لب و لوچه ات آويزان باشد يا قيافه ات مضطرب. ديكر همه كارگرها و راننده ها دستت ميندازند و مسخرهات مي كنند اما امروز من گيج بودم اصلا انگار روي زمين نبودم . دوست بنشينم توي سايه و كلاه از سرم بردارم و به كنجي خيره شوم و توي خودم باشد كه نمي شد . . . ا
به هر حال اين روزها كه مي گذرد ،‌ احساس مي كنم كسي در باد نمي دانم فرياد ميزند يا چه غلطي مي كند كه اينقدر كلافه ام مي كند . لعنت بر باد . لعنت بر تلفن .ا

دختر دانشجويي كه شبيه كدو تنبل است و بوي 212 ميدهد ، آفهايش را چك مي كند و در هر جواب يك :* مي فرستد . ا

يك يادداشت قديمي كه جان ميدهد با صداي دورگه زنانه خوانده شود و ياد كتابي نه خيلي قديمي كه گوش جديدي آن را شنيده است چه فانتزيهاي غم آلودي . مردي با بيل مادر زنش را كشت

اگر ياد انگار گفته بودي ليلي افتادم نه به خطر اين است كه اينجا بيستون دارد و شكل ليلي با آن موهاي اشفته اش روي كوه پيداست . نه . حتما ضرورتي داشته

از اين پينگ لعنتي

2005-09-19T21:17:00.000+04:30

به خدا من بي گناهم . من سالي يه دفعه پينگ مي كنم اونم موقع اپ ديته . حالا شگه يكي خواسته يه مقدتري حال پخش كنه بنده بي گناهم به خدا. لطفا فحش ندهيد !ا

فقط پسرها بخوانند*

2005-09-15T19:21:00.000+04:30

کرمانشاه شهر خوبیست . بر عکس انچه حسام می گفت . شاید هم من فقط جاهای خوبش رفتم . به هر حال اینجا آب و هوای خوبی دارد . طبیعت قشنگی دارد . تفریگاه های زیادی دارد و مردم خوش گذرانی . هر چند مردمش عموما پولدار نیستن
تا دلت بخواهد مردم اینجا پیکان دارند و پی کی .
و از ماشینهای جدیدتر خبری نیست
و اما
چرا دروغ فریدون جان ! اینجا دخترهای زیبایی دارد و بیشتر از زیبایی، اندام کشیده و قدهای بلند آنان است که دلبری می کند . خدایا این دو چشم پاک را از ما نگیر. تقریبا از هر ده دختر نه تایشن خوش هیکل هستند ، سه تایشان زیبا و یکیشان فوق العاده است

به هر حال از این نظر هم از اهواز بهتر است .متاسفانه
به هر حال اگر گذرتان به کرمانشاه افتاد رفتن به خیابان نو بهار و مصدق و فردوسی توصیه میشود

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست . . . ا
*و خاطره ای قل می خورد . . .هی

خيلي بيمزه

2005-09-09T21:27:00.000+04:30

اينجا كافي نت جديدي است كه پيدا كردم . كافي نت قبلي كه نزديك خوبگاه بود بسته شد اينجا دورتر است اما تا ده شب باز است
در مجموع اينترنت مثل بقيه چيزها ارزانتر از اهواز است . كافي نت ساعتي ششصد تومان .
همچنان سر سازه سنگ شكن مشغولم ارماتوربندي هاپر تقريبا تمام شده . مانده يك تير كه حالت سپري دارد و چيز مزخرفيست و پليت هاي روي هاپر كه فردا با نصاب از تهران خواهد رسيد
- حالا اين مزخرفات به چه درد ميخورد كه من دارم مي نويسم نمي دانم -

این روزهای گشتنی 2

2005-08-28T20:11:00.000+04:30

اینجا هوا خوب است . به استثنای ظهرها که گرم می شود . جان می دهد بروی و ولو شوی روی چمنهای روبروی خوابگاه .
سرت هم اگر گرم باشد که چه بهتر
چند روزی است که شدم مسوول سازه . از دفتر فنی تبعیدم کرده اند به یک سازه که در سایت پزوژه از همه جا پرت تر است . ( به دهان سرویس شده ام سلام کن ! )
تاق بستان را جمعه دیدم . بعدش هم دنده کباب خوردیم و در پارک کوهستان چرخیدیم و عصرش رفتیم درکه صحنه ( صحنه شهریست نزدیک کرمانشاه ) .
تفریحی که 16 ساعت طول کشید .
از کارگاه آمده ام کافی نت . کماکان از همه دنیا بی خبرم و با عکس های این مردک دوست داشتنی حال می کنم " مثال تور ماهیا " را زمزمه میکنم .
آره داداش !

این روزهای گذشتنی 1

2005-08-25T19:47:00.000+04:30

اینجا کرمانشاه است . کافی نتی حوالی خوابگاه در محله ای به نام کارمندان.
از خوبی های اینجا این هم هست که از همه جا بی خبری .
صبح زود سر کار و تا عصر که برگردیم خانه ، دوش بگیریم و شام بخوریم و لا لا
اگر بشود چند سطری هم از روزنامه ی صبح
راستی شرق دیروز صفحه 13 و 14 ، ویژه نامه استاد لرزاده که علی هم مقاله ای داشت و دستی در جمع اوری مطالب . بخوانید تا رستگار شوید !
این مجلس هفتم هم که حال ردیفی داد به رییس جمهور محبوب . اک هی بابا
دلم برای اهواز و بجه ها لک زده . قرار وبلاگی هم که گذاشتند ، خداوند حفظشان کناد
دیگر ملالی نیست جز

این دم آخری

2005-08-19T17:43:00.000+04:30

دوشنبه امدمو امروز دارم میرم خب الحمدلله هیچ کدوم از کارهایی که قرار بود انجام بدم نشد که انجام بدم . خیلی از کسایی رو که میخواستم ببینم هم نشد که ببینم . آفرین ! . عوضش تو این گرمای خرکی عین اسب سرما خوردم و حاصل دسترنجم چهار تا آمپول ناقابل بود .که دوتاش صرف شد دوتاش هم استندبای هستش .
به هر حال از اینجا به همه دوستان اهوازی سلام و خداحافظی میگم.
"از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفرود . . ."

...

2005-07-10T02:49:00.000+04:30

دلم گرفته است. بهانه برای ِ دل گرفتن زیاد است اما، از آن نیست که امروز 18 تیر ماه
است و آن سال که هجدهم تیر ماه معروف بود، آن سالی که بچه های ما مجبورمیشوند روزی تاریخش را در کتاب های درسیشان حفظ کنند روزی.حادثه رخ داده بود . . . یادش به خیر . پارچه سیاهی بستم به بازوی دست چپم که مثلا در یک اقدام سمبویلک ( هه ) اعلام کنم که چه مصیبتی وارد شده بر جامعه دانشگاهی .
توی این شهر خواب زده اما. . . با این رسانه ملی قشنگش. انگار آب از آبی تکان نخورده بود.
من آرام و زیر چشمی پارچه را از بازویم باز میکردمکه مبادا کسی نرا ببیند و دنبال ِ نمرات ِ ا ُ فتاده مان میگشتم .

دلم گرفته است . بهانه برای دل گرفتن زیاد است دوست عزیز این روزها.
اما این دلگرفتگی از آن نیست که نشسته باشم و خیره به گذشته ای که چه زود گذشت و چیزی ازش نفهمیدیم . . . راستی چه روزگار خوشی بود . دلم برای علی تنگ شده . بنشینیم توی اتاق کوچکش که جای سوزن انداختن ندارد و به رسم تمام این سالها که تهران است چرت و پرت بگوییم و به هم گیر دهیم و بخندیم یا از ناکامی هایمان هی یاد کنیم و هی همدیگر را دلداری بدهیم و هی . . . راستی چه روزگار خوشی بود. . . توی اتاق کوچک علی آن سالیان که اهواز بود ، گیتار بود شعر بود . هی از آینده میگفتیم واز عشق می گفتیم و از آرزوهایمان

دلم گرفته است . باید خود را جمع و جور کنم . فرصتی نمانده. پوتین و فانوسقه و یقلبی (؟) و چه و چه را باید آماده کرد تا دو سال بعد چند ماه کمتر، همه اش کمر خمیده را زورکی صاف بگیری پا بکوبی برای که و که ، که از جلویت بگذرند و دستور بدهند . آزاد!

ریرا! حال همه ما خوب است اینجا. اما یک نفر اینجاست که وقتی یادت می افتد ریده میشود به احوالاتش . آنقدر باید بزند به در و دیوار و پنجره ها و همه باقالیها که دوباره یادش برود و آرام بگیرد

راستی از قاتل عزت ابراهیم نژاد چه خبر ؟
یادش به . . . آبان 78 بود، شاید مهر شاید زودتر . مصاحبه ای کردیم من و پژمان با امید حلالی به یاد عزت ابراهیم نژاد که چاپ شد در نوند ( نشریه دانشجویی ) با عنوان ما با عزت بر میگردیم... امید گله کرده بوداز کسانی که به تعبیر خودش نشسته اند سر سفره ی خون عزت و با خون عزت میخواهند اعتبار سیاسی بخرند، که دیگر دوره ی اسطوره سازی و این حرفها نیست. اسطوره ها متعلق به جامعه ی بیمارند . . . یاد گنجی افتادم چند روز است که در اعتصاب است این مرد ؟
شعر عزت با نام یاد بود مردگان :
ما را به خاطر بیاور
مار را که تازه جوانی بیست و دو ساله بودیم
شور عشق در سینه داشتیم و پیش از آن که عاشق شویم، سینه بر خاک سوده مردیم
مارا به خاطر بیاور
مارا که سینه سرخانی خنیاگر بودیم و ده به ده
نه در آسمان و نه در کوهسار و نه بر شاخسار
که در بازار، پیش از آن که اوازه خوان شویم
بر شاخه ای تکیده از تکیه گاه خویش
جان وا سپردیم
به خاطر دارم پیامتان را، سرنوشتتان را
آری!
و همیشه در گذرگاه خاطرم در گذراست
آوازهای صامت سینه سرخان سینه بر سیخ و
تجسد آرزوهای بیست و دو سالگان سینه بر
سنگ
و از تکرار یادشان شاید
پیش از آنکه شاعر شوم
بیست و دو ساله بمیرم.
آمین.

دلم از چه گرفته است ؟

سربازی

2005-07-03T15:41:00.000+04:30

...سر بازی سر بازی سر بازی . . .
سر بازی سر بازی سر بازی . . .
بازی سر بازی سر بازی . . .
سر بازی سر بازی سر بازی . . .
سر بازی سر بازی سر بازی . . .
سر بازی سر بازی سر بازی . . .
سر بازی سر بازی سر بازی . .

...

2005-06-30T17:58:00.000+04:30

BLUE MOUNTAINS
Originally uploaded by Hawkins the Hawkeye.

2005-06-29T17:29:00.000+04:30

گر چهره بنماید صنم پــــــُر شو از او چون آینه
ور زلف بگـشاید صنم، رو شانه شو رو شانه شو

2005-06-27T11:04:00.000+04:30

نمیدانم کی می خواهد این فضای سنگین و بهت زده بعد از انتخابات عوض شود. بد استرسی را طی می کنیم لا مذهب

کوشی موشی شیرپلنگ شفتالو و غیره

یه عده شون میگن نتیجه انتخابات از پیش از این معلوم بوده و میشد تحلیل کرد که آخر ماجرا همین میشه که شد . یه عده شون میگن اگه اونا که افه تحریم گذاشتن میومدن معین شده بود رییس جمهور با مزش اینجاس که این عده که این رو داره میگه اونا رو هم داره میگه.
خب آقا جان اگه قرار بوده این بابا رو در بیارن که دو میلیون دیگه هم به معین رای میدادن باز اینا یه ترفندی از تو آستینشون در می اوردن
چه میدونم بابا!
تازه گیها از هر چی شکل و شمایل جدی و رسمی داره خوشم نمیاد ... تا اطلاع ثانوی فقط لودگی

اشکت و در میارم خوب منو نشناختی جیگر

... همه ی خیابان یک طرفه
سوار ِ ا ُتاقهای نارنجی
توی خودم سگ می بندم اگر تو باشی و
نچریده باشم.
سینیوریتا ! نترس از عاشق شدن بیا اون با من
زرشک!

2005-06-26T14:58:00.000+04:30

تمام شدها را تمام کن .داستانت را دوباره تعریف می کنبم

2005-06-25T06:45:00.000+04:30

آبی دریا قدغن . . .

2005-06-20T03:08:00.000+04:30

هنوز همه مان پریشان ِ بیست و هفتم هستیم. با انتخاب ِ احمدی نژاد تمام فرصت ها از دست رفته است و شاید رسیدن به فضایی مثل چند سال گذشته با تمام کمبودهایش، تا آخر عمرمان محقق نشود. این را همه مان میدانیم.
اما به نظر من حمایت ِ بی چون و چرا از رفسنجانی خیلی هم درست نیست.
به هر حال هاشمی احتیاج به این رای دارد، دوست ندارد بازنده میدان باشد. امروز وقت آن است تا مطالباتمان را از هاشمی بخواهیم بعد پشت سرش قرار بگیریم و حمایتش کنیم
او مرد مقتدریست. می تواند تضمین هایی بدهد . مثلا می تواند بگوید فیلترینگ را بر می دارم .نباید از روی انفعال رای جمع کُن هاشمی باشیم .

2 - داربی احمدی نژاد - هاشمی ، بازی خطرناکیست. قالیباف با هاشمی دیدار کرده است . اگر قرار است موفق شویم و راه دمکراسی خواهی ادامه داشته باشد، هاشمی باید با رای ما رییس جمهور شود نه دوپینگ قالیباف .فضای اجتماعی را باید به سمتی ببریم که یک طرف اقتدارگرایان باشند یک طرف هاشمی .
این بازی باید از یک بازی خانگی خارج شود و به یک مقابله تمام عیار تبدیل گردد. ر این صورت ما صرف نظر از نتیجه یک پیروزی بدست آورده ایم

3 - جدلهای انتخاباتی که شروع شدو وبلاگستان که همه اش شد سیاسی چیزی ننوشتم، نه از این جهت که مخالف سیاسی شدن فضای بلاگستان باشم. نه . سرگردان بودم و گیج. میترسیدم چیزی بنویسم و فردایش پشیمان شوم. سعی هم کردم که بنویسم
حتی قالب عوض کردم تا سیاهی ِ قالب قبلیم تاثیر روانی روی نوشته ها نداشته باشد. اما ننوشتم. حالا نوشتم اما.